Verhaal van een opvanggezin

Dit is het verhaal van Samantha.

Tweeënhalf jaar geleden begon het allemaal heel onverwacht. In de tuin van Samantha werd een klein, ellendig kitten gevonden, met de oogjes volledig dichtgeplakt. De politie werd gebeld, de eerste zorgen werden toegediend en al snel volgde de doorverwijzing naar Kapoela. Het katje mocht in quarantaine blijven en toen Sofi het kwam ophalen, kwam de vraag: zouden jullie opvanggezin willen worden?

Na een huisbezoek en een goede afstemming over wat wel en niet haalbaar was, ging het vrij snel. Diezelfde week kwamen er drie kleine kittens in huis. Met twee kinderen en al een eigen kat voelde het verrassend vanzelfsprekend. En vooral: het was leuk. Voor iedereen.

Olaf, hun rosse kater, was toen al een vertrouwde huisgenoot. Ze namen hem over van vrienden toen hij zes jaar was. In september 2023 kwamen de eerste kittens van Kapoela bij hen in opvang.

Helaas overleed Olaf in juli 2024 door een auto-ongeval. Op dat moment waren er nog kittens in opvang, en het voelde vreemd dat zij met ‘zijn’ speelgoed speelden. Toen die drie zusjes vertrokken, kregen ze amper twee weken later de vraag om twee papflessers op te vangen.

Eén van hen stal meteen hun hart: Leo. In oktober 2024 adopteerden ze hem officieel. Vandaag is hij hun enige eigen Kapoelaan: een stevige kater van meer dan zes kilo, anderhalf jaar oud, en altijd enthousiast wanneer er nieuwe vriendjes aankomen.

Met een nest nieuwe opvangkittens gaat Samantha altijd voorzichtig te werk. Eerst blijven ze in een bench. Wanneer dat goed loopt, krijgen ze overdag stap voor stap meer vrijheid om rond te lopen en blijven ze enkel ’s nachts nog apart. Pas wanneer de kittens tam genoeg zijn, niet bijten en een beetje weten hoe het huishouden werkt, mogen ze zich vrij bewegen. Dat lukt goed, mede omdat Samantha vaak van thuis uit werkt.

De dagelijkse zorg voor de opvangkatten bestaat uit eten geven, water verversen, kattenbakken verschonen, medicijnen toedienen wanneer nodig en natuurlijk ook spelen. Elk katje vraagt iets anders. En ja, zelfs over namen wordt er serieus vergaderd. Met twee zonen in huis krijgen veel kittens een Marvel-naam. Sommige zijn zelfs al mee geweest naar school, bijvoorbeeld op dierendag, om het verhaal van Kapoela en de kittens te vertellen.

Samantha en haar gezin houden intussen een boekje bij met meer dan dertig opvangverhalen, maar dat van Kiki springt eruit. Door problemen met haar oogjes moest ze meerdere keren per dag ingebakerd worden om medicatie toe te dienen. Kiki liet het allemaal toe, volledig in vertrouwen. Die intense verzorging schept een bijzondere band.

Ook opvangkat Diego wordt nooit vergeten: een katje met gebroken heupen en problemen met miauwen en naar het toilet gaan. De opvolging was intens, en de bezorgdheid groot of hij wel een eerlijke kans zou krijgen. Vandaag is hij een lieve kater, volledig medicijnvrij en terechtgekomen bij een goed gezin. Dat maakt alles de moeite waard.

Het moment waarop een katje geadopteerd wordt, blijft spannend. Het voelt als een sollicitatieproces: klopt dit gezin, past het karakter, is dit de juiste match? In het begin was loslaten moeilijk en soms is er nog steeds een brok in de keel. Maar dat weegt niet op tegen het gevoel wanneer je weet dat ze goed terechtkomen. En ondertussen is er ook alweer plaats, én goesting om nieuwe katjes te ontvangen. Opvanggezin zijn brengt leven in huis.

De steun van Kapoela is daarbij onmisbaar. Alles wordt praktisch voorzien: eten, kattenbakvulling en materialen. Maar vooral de begeleiding maakt het verschil. De tips, het meedenken en de bevestiging bij twijfels en vragen (van medicatie geven tot het inschatten van goede adoptanten) geven het zelfvertrouwen dat je nodig hebt.

Voor wie twijfelt om opvanggezin te worden, is de boodschap helder: informeer je goed, kijk eerlijk naar de tijd en aandacht die je kan én wil geven, en stem af wat bij jou past. Intensief of af en toe, tijdelijk of voor langere periodes. Of zoals Samantha het gesprek afsluit: “Op elk potje past een dekseltje!”