Verhaal van een opvanggezin

Dit is het verhaal van Karen.

Ik vroeg Karen waarom ze zich kandidaat stelde als opvanggezin. “Eigenlijk begon het per toeval…” vertelde Karen. Op de markt van Laarne zag ze een stand van Kapoela. Haar man maakte de opmerking: “Is dat niets voor jou?” En zo begon het.

​

Natuurlijk was er in het begin twijfel. Kunnen we wel afscheid nemen van de katjes? Nog geen tien dagen later was er al een nestje en groeide het gezin er stap voor stap in. Wat begon als een idee, werd al snel een manier van leven. Zorgen voor is een talent van Karen en katten zijn haar passie. Het voelde plots helemaal juist. Dit engagement geeft haar zingeving.

​

Een typische dag als opvanggezin bestaat eigenlijk niet, vertelde Karen. “Elke dag is anders, elk katje ook.” Soms betekent dat wat vroeger opstaan om extra zorg te geven. Er zijn ook momenten waarop enkel de eigen huisdieren in huis zijn. Af en toe een pauze maakt het haalbaar.

Of er een katje is dat haar altijd zal bijblijven? Bij elk nestje is er wel dat kleine stemmetje: “Misschien moet er eentje blijven?” Voor Karen en haar gezin was dat Midas. Hij heeft hen gekozen, daar gelooft Karen rotsvast in. Haar zoon gaf hem die naam: een ‘gouden’ vondst. De twee andere naaktkatten kruipen ook graag tegen hun nieuwe vriendje aan, voor warmte en gezelligheid.

​

Eigenlijk laat elk katje wel een indruk na. Wanneer katjes geadopteerd worden door familie, buren of vrienden, ziet Karen hen verder opgroeien. Ook andere adoptanten houden contact en sturen regelmatig foto’s. Zo ontstaan nieuwe warme relaties.

​

Afscheid nemen bij adoptie is emotioneel, maar ook geruststellend. Doorheen de tijd ontwikkelde Karen een extra zintuig om kat en mens te linken. 

​

Wat dit engagement haar brengt? Heel veel. Het heeft een positieve impact op haar eigen leven én dat van anderen. Ze groeit als persoon en draagt bij aan de samenleving. Voor haar eigen welzijn betekent het enorm veel: het helpt Karen vertragen, bewuster leven en vooral meer in het moment zijn. “Het doet zóveel deugd,” vertelt ze. En ja, ze maakt met plezier veel mondelinge reclame.

​

De ondersteuning van Kapoela voelt voor haar als een echte ruggensteun. Er is communicatie, bereikbaarheid, samenwerkdagen en begeleiding. Ze voelt zich nooit aan haar lot overgelaten, integendeel. Met veel warmte spreekt ze over Kapoela en het vertrouwen dat ze ervaart.

​

Aan wie twijfelt om opvanggezin te worden, heeft Karen een duidelijke boodschap: leren, evalueren en communiceren. Vraag feedback en sta ervoor open. Een open houding en nieuwsgierigheid helpen daarbij.

​

Tot slot deelde Karen nog iets moois om af te sluiten: elk jaar organiseert ze een kattenavond, helemaal in kattenthema. Een echt buurtgebeuren dat mensen samenbrengt, deuren opent en vooral… gewoon heel leuk is ;-)